آنها همچنان چشم به راه پيکر‌های عزیزانشان هستند

خبرگزاری هرانا - ۱۹ اردی بهشت ماه ۱۳۸۹، پنج زندانی سياسی به نام‌های فرزاد کمانگر، علی حيدريان، فرهاد وکيلی، شيرين علم هولی و مهدی اسلاميان به طور ناگهانی و بدون اطلاع وکيل و خانواده در محوطهٔ پارکينگ زندان اوين به دار آويخته شدند.

در اولين سالگرد اين اعدام دسته جمعی، گزارشگران هرانا ضمن برقراری تماس و عرض تسليت به خانواده‌های داغدار، اطمينان حاصل نمودند که کماکان مسئولان از تحويل اجساد و حتی نشان دادن محل دفن ايشان سرباز می‌زنند.

همسر فرهاد وکيلی در اين زمينه گفت "با اينکه ما بار‌ها به مکان‌های مختلف مثل ستاد خبری مراجعه کرديم ولی مسئولان هيچ جواب مشخصی تاکنون نداده‌اند."

وی در پاسخ به سوال گزارشگر هرانا منبی بر نتيجهٔ وعده‌ای که پيش‌تر برخی نمايندگان مجلس و استانداری کردستان به ايشان در رابطه با پيگيری امور مربوط به تحويل اجساد داده بودند، افزود: "آن‌ها به خودشان قول می‌دهند. قولشان به ما عملی نمی‌شود و زير قولشان می‌زنند. البته يکی از مسئولان به نام کريم‌پور که واسطه شده بود هم سکته کرد و بعد از آن هيچ وقت اين موضوع مطرح نشد. يکبار هم که من به ستاد خبری رفته بودم، گفتند مسئولين مربوطه يک روزی محل دفن را اعلام خواهند کرد که آن روز هنوز نرسيده..."

خانم وکيلی در پايان گفت: "طی اين يکسال، حرف‌های ما را مردم ايران و کردستان زدند و با اعتصاب سراسری حمايت قلبی خودشان را به ما نشان دادند و با ما همدردی کردند."

اين در حاليست که برادر علی حيدريان، ديگر اعدامی ۱۹ اردی بهشت نيز از عدم تحويل پيکر برادرش سخن می‌گويد: "بله قول دادند، ما هم به همهٔ نهاد‌ها مراجعه کرديم. ولی هيچ پاسخی ندادند."

عبدالله حيدريان در مصاحبه با گزارشگر هرانا هم چنين از برگزاری مراسم سالگرد علی حيدريان در روز دوشنبه در منزل پدری‌اش خبر داد.

در همين زمينه ملائکه علم هولی، عمهٔ شيرين علم هولی می‌گويد: "اولين روز که خانوادهٔ همه شهيدان به زندان اوين مراجعت کردند مسئولان گفتنه بودند که برويد و فردا بياييد؛ روز بعد که رفتند هم گفتند بايد پزشک قانونی کهريزک اجساد را تحويل دهد. اما خانواده‌ها که برای تحويل جنازه، آنجا رفتند هيچ جواب قطعی نگرفتند. روز بعد هم خانواده‌ها به دادگاه انقلاب رفتند که مسئولان آنجا هم، اينگونه پاسخ دادند که ما خودمان در يک جايی دفنشان می‌کنيم و بعدا به شما زنگ می‌زنيم. بعد از اين سه روز هم باز مراجعه می‌کردند اما جوابی ندادند. آخرين حرف‌های مسئولين اين بود که چون آن‌ها ضد انقلاب هستند يا مسلمان نيستند، نبايد جنازه‌شان را تحويل بدهيم. اگر جنازه دست خانواده‌ها باشد امنيت ملی در خطر می‌افتد و از اين قبيل صحبت‌ها. ما هم متاسفانه هر کاری کرديم تا لااقل بگويند کجا دفن کردند، آن‌ها چيزی نگفتند."

خانم علم هولی در پاسخ به سوالی مبنی بر اينکه آيا خانوادهٔ شيرين هنوز هم تحت فشار قرار دارند، اظهار داشت: "بله همچنان تحت فشار هستند و کماکان از سوی وزارت اطلاعات با آن‌ها تماس گرفته می‌شود."

وی در مورد برگزاری مراسم سالگرد اعدام شيرين علم هولی يادآور شد: "خانواده تصميم دارند و خودشان را برای برگزاری مراسم آماده کرده‌اند اما ممکن است دولت اجازه ندهد که مراسم رسمی و بزرگی برگزار کنند و آن‌ها نهايتا مجبور شوند که بر طبق آداب و رسوم مسلمانان برايش نذری بدهند. البته هنوز مشخص نيست که چه پيش بيايد و من اطلاع دقيقی ندارم."

ملائکه علم هولی در پايان افزود: "سال گذشته برای ما به عنوان اعضای خانوادهٔ شيرين سالی پر از درد بود و تمام سختی‌ها و دشواری‌های اعدام شيرين با تحويل ندادن جسدشان برای ما دو برابر گران تمام شد. بالاخره انسان‌هايی که در اين راه اعدام می‌شوند، راه‌شان را خودشان انتخاب کردند اما اينکه خاکی هم ندارند برای اطرافيان واقعا سخت است.
اما من از همهٔ آزاديخواهان يک خواهش دارم که ديگر مدارا بس است، ما جسد بچه‌هامان را می‌خواهيم. اين تنها خواستهٔ ماست...

وی هم چنين در پايان از تمام کسانی که طی اين مدت از شيرين پشتيبانی کرده و برای نجاتش تلاش کرده بودند تشکر نمود.

از سويی دايه سلطنه، مادر فرزاد کمانگر، معلم و فعال حقوق بشر کرد اعدام شده در تاريخ مذکور گفت: "طی اين يک سال از تحويل پيکر هيچ خبری نشده و هيچ جايی دست مارا نگرفته. ما بار‌ها رفتيم پيش مسئولين و گفتيم جنازه‌ها را بدهيد. رفتيم پيش ملا، گفتم شما در تهران قول دادی که حتما جواب من را بدهی. هم چنين گفتم حداقل به من قبرش را نشان بدهيد. من يک مادر پير هستم و انتظار دارم و بهتان قول می‌دهم که فقط خودم زيارتش کنم و هيچ کسی نفهمد، درسته که قولِ شما، قول نيست؛ اما من قول واقعی می‌دهم. ولی با اين همه التماس هيچ کدام قبول نکردند و گفتند حتی اگر دنيا هم خراب شود ما نمی‌توانيم قبرش را به تو نشان بدهيم. يعنی من که يک مادر پير هستم اين حق را ندارم که بروم زيارت قبر فرزندم؟"

مادر فرزاد کمانگر ادامه داد: "من فرزادم را پروردم و تقديم کردم به ملتم ولی حالا نمی‌توانم زيارتش کنم و جنازه‌اش را ببينم. ولی خوشحالم که اسمش برای هميشه ماند. در دنيا روز شهيد شدنش را روز معلم می‌خوانند. من هم اين روز را به تمام معلمين تبريک می‌گويم و اميدوارم معلمان زندانی آزاد شوند. اين روز بهار آزادی برای تمام ملت و اين خاک است. شهيد هميشه زنده است و تا دنيا هست شهيد زنده خواهد ماند. فرزاد شهيدی ست که برای مدرسه و دانش آموزانش و اين آب و خاک زحمت کشيده. فرزاد هميشه خوشحال بود که به کودکان درس می‌داد و حالا هر کدام از آن‌ها برای من فرزاد کمانگری هستند. به نظر من اسمی که در دنيا زنده می‌ماند مهم هست."

سلطنه رضايی در پايان گفت که روز دوشنبه مراسم اولين سالگرد شهادت فرزاد کمانگر را برگزار خواهند کرد.