اخیرا یکی از مسئولین نظامی در بین جماعتی به تهدید مخالفین پرداخته و هل من مبارز طلبیده است. ایشان با استناد به اینکه در مناقشات بعد از انتخابات یک اقلیت زورگو به اعتراض پرداخته اند و در مقابل یک اکثریت صاحب حق ایستاده اند، گفته است نقش سپاه و بسیج در این مناقشه این است که در مقابل آن اقلیت بایستند، زیرا به تعبیر وی اقلیت مذکور قانون اساسی را رعایت نکرده اند.
میخواهم به این سردار سپاه عرض کنم که ای هموطن و ای همرزم زمان جنگ! اینگونه مبارز خواستن و نفس کش طلبیدن رسم من و تو نبود. ما طی سالها نبرد و مبارزه با دشمن این مرز و بوم به تنها چیزی که فکر میکردیم، دفاع از این مردم و خدمت به ایشان بود برای رضای خدا. چه شده است که با محاسبات خودت سیزده میلیون از این مردم ناحق میگویند و مستحق مجازاتاند؟
چرا ایشان را به هلاکت میخوانی؟ چرا از ریخته شدن خون ایشان بر زمین و خیابانها هراسی نداری؟ چرا به تحریک جوانان وطنت میپردازی و ایشان را به مبارزه دعوت میکنی؟ این بود مرام من و تو در هشت سال دفاع از این مرز و بوم؟ حتی اگر بر فرض محال تمامی این جماعت اشتباه کرده باشند و به خطا سخن گفته باشند و به غلط شکوه کرده باشند، آیا مجازات شکوه و گلایه و اعتراض خاموش و آرام ایشان این است که به ریختن خونشان وعده دهی؟
گیرم در جریان اعتراضات عده ای انگشت شمار از خطوط قرمزی که شما برایشان ترسیم کرده اید، عبور کرده باشند. ولی آیا رسم جوانمردی و مردانگی این است که خون ایشان را مباح بدانیم؟ از قرار دادن مردم در مقابل مردم چه چیزی به دست میآورید؟ با علم کردن بسیج در برابر ایشان چه آبرویی برای بسیج میخرید؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر