ما به حُکمِ بيپايه و اساسِ دادگاهِ جمهوری اسلامی در موردِ محکوميتِ دو فيلمسازِ ايرانی جعفر پناهی و محمد رسولاُف به شش سالِ حبس و محروميتِ بيستساله از حقوقِ اجتماعی و نيز فيلم ساختن و فيلمنامه نوشتن و مصاحبه با رسانهها و سفر به کشورهای ديگر شديداً اعتراض ميکنيم و از تمامِ وجدانهايِ بيدارِ بشری در جهان ميخواهيم تا با ما همصدا شوند.
ما خواهانِ لغوِ سريع اين حُکمِ بيارزش و نيز عذرخواهی رسمی و علنيِ مقاماتِ مسؤل حکومت از اين دو هنرمند، بهخاطرِ دستگيری و حبس و ممانعت از کارِ آنها، هستيم.
آفرينشِ هنری حقِ ذاتيِ هر هنرمندی است. نوشتن، فيلم ساختن، مصاحبه کردن با هر رسانۀ گروهی در جهان و سفر به سرزمينهايِ ديگر حقِ طبيعی و قانونيِ شهروندانِ هر جامعۀ متمّدنی است و هيچ دادگاهی نميتواند حتی يک ساعت کسی را از چنين حقوقی محروم کند، چه برسد به بيست سال!
جعفر پناهی و محمد رسولاُف به دليلِ فيلمهای خوبی که تا کنون ساختهاند و در ايران و جهان نمايش داده شده، همچون ديگر فيلمسازان و آفرينشگرانِ هنرمندِ باارزش و متعهد، موردِ توجه و احترامِ مردماناند.
اين حقيقت را همگان ميدانند که آنها مُجرم نيستند؛ مُجرم قدرتمدارانی هستند که با فشار و سانسور و آزار و دستگيری و حبس و ايجادِ محدوديت، مانعِ کارِ چنين هنرمندانی شده و ميشوند.
ما صدورِ اينگونه احکامِ بيپايه و فرمايشی عليه فيلمسازان، نويسندگان، هنرمندان، روزنامهنگاران، وکيلان، دانشآموزان، دانشجويان، کارگران، زنان و تمامِ فعالانِ اجتماعی و سياسی و فرهنگی و آزاديخواهان را در ايران محکوم ميکنيم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر